Snijkracht kan een gecontroleerde taak kwantificeren, maar de gemeten waarde en de volledige ervaring van een persoon houden verband met elkaar zonder gelijkwaardig te zijn.
Wat een krachtwaarde weergeeft
In een gedefinieerde test registreert de snijkracht de kracht die gepaard gaat met het verplaatsen van een monster door een gespecificeerd materiaal onder gespecificeerde omstandigheden. Het rapport moet vermelden of het opgegeven resultaat een piekwaarde is, een gemiddelde over een deel van de snede, of een andere waarde die uit de meetcurve is afgeleid. De toestand van het materiaal, de positie van het mes, de snijsnelheid, de geometrie van de bevestiging en het eindpunt helpen allemaal bepalen wat het getal betekent.
Wanneer deze factoren worden gecontroleerd, kunnen krachtmetingen vergelijkingen binnen die test ondersteunen. Een lagere gemeten waarde kan erop wijzen dat voor die specifieke snijtaak minder kracht is geregistreerd. Op zichzelf kwantificeert die waarde niet elke belasting die aan een gebruiker wordt opgelegd.
Waarom de ervaring breder is
Dagelijks gebruik voegt variabelen toe die een instrument mogelijk niet nabootst. De vorm van de greep, de handgrootte, de positie van de pols, de balans van het product, de toestand van het oppervlak, de snijhoek, de duur van de taak, de techniek en het te snijden materiaal kunnen de waargenomen inspanning en controle beïnvloeden. Gevoel en vertrouwen zijn subjectieve reacties, terwijl een instrument een fysische grootheid binnen zijn meetopstelling rapporteert.
Aan meetresultaten is ook onzekerheid verbonden. NIST Technical Note 1297 biedt een algemeen kader voor het evalueren en uitdrukken van meetonzekerheid. Vergelijkingen moeten daarom de methode, eenheden, herhaalde resultaten, variabiliteit en relevante onzekerheid vermelden, in plaats van een weergegeven waarde als volkomen exact te behandelen.
Het verdedigbare verband
De voorzichtige interpretatie is dat een instrumentresultaat de prestaties bij de gedefinieerde taak beschrijft en kan helpen één onderdeel van de inspanning van de gebruiker te onderzoeken. Een verschil in kracht rechtstreeks vertalen naar een identiek percentage bespaarde inspanning zou geschikt bewijs vereisen dat die test met menselijk gebruik verbindt. Hetzelfde geldt voor beweringen dat één resultaat voor iedere gebruiker geschikt is.
Een volledige evaluatie kan gecontroleerde krachtmetingen combineren met een afzonderlijk ontworpen gebruikersonderzoek. De twee vormen van bewijs moeten onderscheiden blijven: de ene meet de uitkomst van een fysieke test, terwijl de andere de reacties van mensen onder de vermelde omstandigheden onderzoekt.